بِسْــــــــــــــــــــــمِ اﷲِارَّحْمَنِ ارَّحِيم VUSLAT

 

Azil Meselesi

Konu ile ilgili  Hadis-i Şerifler :

 Bir adam Rasulullah’a azil hakkında sordu ve dedi ki “karım süt emziriyor ve ben hamile kalmasını istemiyorum. Nebi (s.a.v) buyurdu ki: “Rahimde takdir edilen olacaktır.” (Nesai) 

Hz. Peygamber’in hoş görmediği on davranıştan birisi de “azil” olarak açıklanmıştır. (Nesai-Ebu Davud)

Peygamberimiz’in yanında azil konuşuldu. O şöyle buyurdu: “Sizden biriniz bunu neden yapıyor? Yaratılan hiçbir can yoktur ki Allah onu yaratacak olmasın.” (Ebu Davud) 

Cabir dedi ki: “Biz  Hz. Peygamber zamanında ve Kur’an inmeye devam ederken azil yapıyorduk.” (Buhari) “Yasaklanan bir şey olsaydı Kur’an yasaklardı.” (Müslim)

“Bu Peygambere ulaştı ama bize yasaklamadı.” (Müslim) 

Hz. Peygamber izni olmaksızın hür kadından azil yapmayı yasakladı. (İbn Mace) 

Peygamberimize azil hakkında soruldu: “Bu gizli gömmedir.”  (Müslim) 

Azil hakkında sorulduğunda “Her meni ile çocuk olmaz ki, Allah bir şeyi yaratmak istediğinde ona hiçbir şey mani olmaz.”  (Müslim) 

Azil hakkında sorulduğunda “Siz bunu yapıyor musunuz, bunu yapmamakla yükümlü değilsiniz, ama biline ki Allah’ın çıkmasını yazdığı kişi mutlaka çıkacaktır.” (Buhari) 

İbn Ömer azil yapmaz ve onu mekruh görürdü. (Muvatta)

Sonuç: 

Sonuç olarak azil yapmanın haram kılınmadığını, bununla beraber insanın azil yapmakla Allah’ın yaratmayı takdir ettiği bir insanın yaratılmasına engel  olamayacağını anlıyoruz. 

Demek ki biz azil yapsak da yapmasak da yaratılan mutlaka yaratılacaktır, o halde azil yapmanın bir manası kalmıyor. Onun içindir ki Peygamber Efendimiz azil yapanları yadırgamış ve Hadis-i Şerifde geçtiği gibi “sizden biriniz bunu neden yapıyor” buyurmuştur. 

Azil çocuk olmaması için bir tedbirdir  ve tedbir almak esastır diyenlere şaşıyoruz ve diyoruz ki “neyin tedbirini alıyorsun, Peygamberimiz “Çoğalınız, ben sizin çokluğunuz ile diğer ümmetlere övüneceğim” buyurarak Müslümanların çoğalmasına teşvik edecek, biz ise Hz. Peygamber’in teşvik ettiği bir şeye karşı tedbir alacağız, bu tedbir değildir ve tedbirin yeri burası değildir, tedbir bir zarar veya tehlikeden korunmak için alınır ama bir müslümanın dünyaya gelmesi asla bir zarar veya tehlike değildir. 

Rızkını temin edemem korkusu ise boş bir vesvesedir. Çünkü Allah rızka kefildir, yeter ki biz çalışalım ve Yüce Allah’a hakkıyla tevekkül edelim.   

İslam’da aile planlaması diye bir şey söz konusu olamaz. Çünkü mü’min olan geçim ve rızık korkusu çekmez. Çocukların eğitilmesine gelince: Mü’min çocukların terbiyesi için gereken tedbirleri alır. Alınmıyorsa bu o babanın ve eğitim sisteminin hatasıdır. Bu hatanın telafisi “aile planlaması” değil “eğitim planlaması” yapmaktır. Çözüm eğitimdedir, çocukları yok etmekte değil… 

Selametle kalın.

Yahudiler-2

Yahudiler kendi hallerinde yaşamazlar. Rahat durmayı bilmezler. Kendilerini üstün ırk olarak görerek, diğer insanları sömürmeyi, onları birbirine düşürmeyi her zaman için sürdürmüşlerdir. Hatta Allah-u Teala’ya bile iftira  atmaktan geri durmamışlardır. Şimdi Ayet-i Kerimeyi okuyalım:  “Yahudiler:  "Allah'ın  eli  bağlıdır,  sıkıdır."  dediler.  Hay  söyledikleri  yüzünden kendi  elleri  bağlanası  ve  lânet  olasılar!  Bilâkis Allah'ın iki  eli  de açıktır, dilediği gibi verir.  Andolsun  ki,  sana  Rabbin tarafından indirilenler, onlardan çoğunun azgınlığını ve  küfrünü  artıracaktır.  Biz  onların  arasına  kıyamete kadar sürecek bir düşmanlık ve kin saldık.”  (Maide: 64)

Yaptıklarından dolayı kıyamet gününe kadar Allah’u Teala onlara dünyayı dar edecek başka insanları musallat kılacağını Ayetten öğreniyoruz.. İsterseniz bakın tarihe, belirli bir yer ve yurt edinemeyen yahudiler, yerleştikleri bir çok yerden kovulmuşlar, sürülmüşler ve öldürülmüşler. Önceleri Filistin diyarından kovulmuşlar, daha sonra geldikleri Medine civarından hainlikleri nedeniyle müslümanlar tarafından sürülmüşlerdir. Yine tarihte İspanya’dan kovulan ve Osmanlı imparatorluğu tarafından kabul edilen yahudileri biliyoruz. Son olarak ikinci dünya savaşı sırasında Almanya’da başlarına gelenleri bilmeyenimiz yoktur. Ve bunun kıyamete kadar böylece devam edeceği Ayette izah edilir. İşte o Ayet: “Hani  Rabbin,  kıyamet  gününe  kadar  onların  üzerine  kendilerine  azabın  en kötüsünü yapacak  kimseler  göndereceğini  bildirmişti.  Şüphesiz  ki  Rabbin  cezayı çabuk verir. Bununla beraber O, çok bağışlayıcıdır, çok merhamet edicidir.”  (A’raf: 167)

Yahudilere tabi olamayız. Onları memnun etmek için de çabalamaya gerek yoktur. Ayet-i Kerime şöyle gelmiştir: “Yahudiler  ve  hıristiyanlar,  dinlerine uymadıkça senden hoşnut olmayacaklardır (Ey Muhammed) De  ki:"Doğru  yol,  ancak  Allah'ın  gösterdiği  yoldur." Eğer sana gelen ilimden sonra onların  arzularına  uyarsan andolsun ki, seni Allah'ın azabından koruyacak ne bir dost ve ne de bir yardımcı vardır.”  (Bakara: 120)

Onlarla samimi dostluklar da kuramayız. Zira onlar buna yanaşmazlar. Hıristiyanlarla dost olurlar ancak müslümanlarla olmazlar. Ayetler bizi uyarıyor:  “Ey  iman  edenler!  Yahudileri ve hıristiyanları dost edinmeyin. Onlar, birbirlerinin dostudurlar.  Sizden  kim  onları  dost  edinirse,  o  da  onlardandır.  Şüphesiz ki Allah, zalim topluluğa doğru yolu göstermez.”   (Maide:51)

    Hatta yahudilerin bize karşı düşmanlıkları müşriklerin düşmanlıkları kadar şiddetlidir. “(Ey  Muhammed!) iman edenlere en azılı düşman olarak insanlar arasında yahudileri ve  Allah'a  ortak  koşanları  bulursun.  Yine  iman edenlere sevgi bakımından en yakın olarak  da  insanlardan:  "Biz  hıristiyanız"  diyenleri  bulursun.  Bu  da onların arasında papazların ve rahiblerin bulunmasından ve büyüklük taslamadıklarındandır.” (Maide: 82)

   Yahudiler bizim gibi Hak bir Peygamberin ümmeti oldukları halde bizimle değil, tutar kafirlerle dostluk kurarlar. Bu husus Ayette şöyle açıklanır: “Onlardan bir  çoklarının   kâfirleri  dost  edindiklerini  görürsün.  Nefislerinin, kendileri   için  önceden  hazırlayıp  gönderdiği  şey  ne  kötüdür!  Allah  onlara  gazab etmiştir...”  (Maide: 80)

 Bugün müslümanları hıristiyanlara karşı kışkırtan, Batı  ve Amerikayı müslümanların üzerine gitmeleri için tahrik edenin, bugün Afganistan, diğer gün Irak, diğer gün İran, bir başka gün Suriye’de savaş planları yapanların kimler  olduğunu zannediyorsunuz. Ayet-i Kerimede her fırsatta savaş çığlıkları atan ve terör estiren Yahudiler anlatılır ve şöyle buyurulur:  “...Savaş  ateşini  ne  zaman  yakmışlarsa  Allah  onu söndürmüştür.  Onlar, yeryüzünde bozgunculuğa koşarlar. Allah ise bozgunculuk yapanları sevmez.”  (Maide: 64)

Bunun gibi Kur’an-ı Kerimde bir çok yerde Yahudiler anlatılır. Onlara karşı dikkatli olmamız, oyunlarına gelmememiz ve onların ardına düşmememiz için uyarılar yapılır.  Asırlar boyu kendi menfaatleri için insanlara zarar vermek, onları birbirine düşürmek, oluk oluk kanların dökülmesine yol açan savaşlar çıkarmaktan geri durmamışlardır. Onları iyi tanımalıyız. Onların bizim içimizdeki uzantılarını, masonluk, rotary kulüpleri, lionslar gibi uluslar arası gizli teşkilatlarını ve Türk vatandaşı olup da o teşkilatlar yararına çalışanları iyi bilmeliyiz. Çıkan olayların, estirilen terörün  arkasındaki yahudiyi görmeliyiz. Yahudinin medya vasıtasıyla halkımızı ve tüm dünyayı nasıl aldattığını anlamalı ve tedbirimizi almalıyız. Bu memleketimizin ve  dünyanın huzur ve sukuneti tekrar bulması için bir şarttır.

Allaha emanet olun.  

Yahudiler-1

Dünyayı kim karıştırıyor? Kim fitne ve fesad odaklarını harekete geçiriyor? Kimler durduk yerde terör estirip suçu müslümanların üzerine atıyor? Savaş ateşini yakan kim? Bu soruların cevabı dünya üzerinde meydana gelen acı olaylara açıklık getirecektir. Bize her şeyin en doğrusunu bildiren Kur’an-ı Kerimden yola çıkarak bu soruların cevabını bulmaya çalışacağız.

Yahudi denilen bir kavim var. Bunlara İsrailoğulları da diyebiliriz. Hz. Musa’ya tabi olan Yahudilere Allah tarafından büyük bir Peygamber gönderildiği ve seçkin insanlar kılındığı halde, istisnalar dışında bir çoğu üzerlerine düşen vazifenin hakkını vermediler, kıymetini bilmediler. Hz. Musa’dan sonra kendilerine başka Peygamberler de gönderildi. Ancak İsrailoğulları Hz. Musa’ya yaptıkları gibi diğer  Peygamberlere de karşı gelmişler, sıkıntı vermişler, eziyet etmişler hatta kendilerinin iyiliğini isteyen bu Peygamberlerden bir kısmını öldürmüşlerdir. Nitekim Ayet-i Kerimede şöyle buyurulur: “Andolsun  ki  biz, İsrailoğullarından    söz    almış   ve  onlara  peygamberler göndermiştik.  Her  ne  zaman  bir  peygamber  onlara nefislerinin hoşlanmadığı bir şey getirdiyse, onlardan bir kısmını yalanladılar, bir kısmını da öldürdüler.”  (Maide: 70)

Peygamberlerine eziyet veren azgın yahudilere zillet ve aşağılanma damgası vuruluyor: “...Onlara zillet   ve miskinlik damgası  vuruldu  ve  Allah'ın  gazabına  uğradılar.  Bu,  Allah'ın âyetlerini  inkâr  etmeleri  ve  haksız  yere  peygamberleri  öldürmelerindendi.  Evet bu, isyan etmelerinden ve haddi aşmalarındandı.”  (Bakara: 61)

Yhudiler daha da ileri gidip Allah’a oğul isnad ettiler. Uydurdukları şeylerin arkasına düştüler. İlgili Ayette buyurulur ki:  “Yahudiler:  "Uzeyr  Allah'ın oğludur," dediler. Hıristiyanlar da: "İsa Mesih Allah'ın oğludur"   dediler.  Bu,  onların  kendilerinden  önceki  kâfirlerin  sözlerine  benzeterek ağızlarında geveledikleri sözleridir. Allah onları kahretsin! Nasıl da uyduruyorlar!”  (Tevbe: 30)

Tarihleri boyunca sergiledikleri türlü isyan ve aşırılıkları nedeniyle Hz. İsa ve Hz. Davud tarafından lanet edilmişlerdir:  “İsrailoğullarından inkâr  edenler  Davut  ve Meryem  oğlu  İsa'nın  diliyle lânetlenmişlerdir. Çünkü onlar isyan etmişlerdi ve aşırı gidiyorlardı.” (Maide: 78)

Kendi içlerinde bile ayrılmış ve yeryüzünde bölük pürçük olmuşlardır : “Biz  onları  yeryüzünde  bölük  bölük  ayırdık...”  (A’raf:168)

Menfaat ve çıkar düşkünüdürler. Hatta bunun için kutsal kitaplarındaki hükümleri işlerine geldiği gibi değiştirmişler ve mevcut hükümleri dünyalık bir takım çıkarlar uğruna satabilmişlerdir. Ayette öyle buyurulur: “Kitabı  elleriyle  yazıp,  sonra  da  onu  az  bir  değer karşılığında satmak için: "Bu, Allah  tarafından  gelmiştir."  diyenlere  yazıklar  olsun! Ellerinin yazdıklarından dolayı vay onların haline! Kazandıkları günahtan dolayı vay onların haline!” (Bakara: 79)

Ayrıca Yahudiler son Peygamber’in geleceğini biliyor ve onun kendi kavimlerinden gelmesini istiyorlardı. Ancak Peygamber başka bir kavimden gelince bunu kabullenemediler. Peygamberimizi Kitablarındaki nitelik ve işaretlere uygun olduğunu gördükleri ve onu bir kimsenin öz çocuğunu tanıdığı gibi tanıdıkları halde bunu gizlediler. Bu husus Ayet-i Kerimede şöyle izah edilir:  “Kendilerine  kitap  verdiğimiz  kimseler,  Peygamber'i  kendi çocuklarını tanıdıkları gibi tanırlar. Ama yine de onlardan bir grup bildikleri halde gerçeği gizlerler.”  (Bakara: 146)

    Sonuçta ırkçılıkları yüzünden Hz.  Peygamberi inkara kalkıştılar: Bu husus Ayette şöyle açıklanır:  “Allah'ın,  kullarından  dilediğine,  bol  ihsanından  indirmesini çekemeyip, Allah'ın indirdiğini  inkâr  etmekle  kendilerini ne kötü bir şeye sattılar. Bu yüzden gazab üstüne gazaba uğradılar. Kâfirler için aşağılayıcı bir azab vardır.” (Bakara: 90)

   Son Peygamber’in gelmesi ve Kur’an-ı Kerimin indirilmesi karşısında bile bile inkara kalkışan Yahudiler laneti hak etmişlerdi.  Ayette buyurulur ki: “...Bildikleri kitap kendilerine gelince onu inkâr ettiler. Allah'ın lâneti inkâr edenlerin üzerine olsun.”  (Bakara: 89)

Tarikat

Tarikatlere girmenin gerekli olup olmadığını, tarikate girilmesi halinde mürşidi seçmenin yolunu bilmemiz gerekiyor.
 Tabi ki her müslümanın beraber hareket edeceği bir çevresi, yol gösterecek bir hocası, dini iyi bilen bir rehberi veya mürşidi olması büyük önem arzeder. Böylelikle müslüman hem dinini öğrenmiş olur, hem de yalnız başına yapamayacağı bir çok faaliyeti beraber hareket ettiği cemaati ve arkadaşları ile gerçekleştirmiş olur. Böylece sohbetlere katılır, ilmini artırır,  Allah yolunda  vereceği  mücadele için gerekli manevi gıda ve enerjiyi almış olur. Kardeşleriyle beraber şevk ve heyecanla Allah yolunu tutar, Dinin gereklerini yaşar ve yaşatır.

Müslüman böyle bir topluluğun içinde ise ve kendisine örnek olacak, yol gösterecek bir hocası varsa bu kişinin ayrıca bir tarikate girmesi gerekli değildir. Dinimizde İslamı yaşayabilmek için tarikate girmek gerekir diye bir hüküm ve şart yoktur.  

Tarikate girmek isteyen kardeşlerimizi ise dikkat etmeleri ve tarikate girmenin şartlarına uygun hareket etmeleri konusunda uyarmamız gerekir. Nasıl ki üye olmak istediğimiz herhangi bir kurum, dernek veya teşkilatın üyelik şartları varsa, adabı, usülü varsa, tarikatlere girmenin de bir yolu, adabı ve usülü vardır ve bunların bilinmesi lazımdır.

İyi bilinmelidir ki tarikate girme ve mürşidi seçmede ölçü kesinlikle o tarikat şeyhinin keramet göstermesi değildir. Kesinlikle “işte adam acayip şeyler  yapıyor, olağanüstü şeyler gösteriyor, efendim gaybdan haber veriyor” gibi haber ve söylentilerin arkasına düşülmemelidir. Hatta bu olağanüstü şeyleri gözlerimizle görmüş olsak bile önce tabi olacağımız mürşidin istenen şartları taşıyıp taşımadığına bakmalıyız. İyi bilelim ki  tarikat adabı hakkında yazılan kitaplarda keramet göstermenin esas alınmaması gerektiği ve bunun tarikatın doğru çizgide olduğunu gösteren bir ölçü olmadığı kaydedilmiş ve açıklanmıştır. Zira insanlar neyin gerçekten keramet olduğunu neyin olmadığını bilemez, dolayısıyla yanılabilir ve keramet diye oyunbazın veya sihirbazın arkasına düşebilirler.

Şimdi herhangi bir tarikate girme konusunda önemli iki şarttan bahsedeceğiz: Bunlardan

Birincisi: Girmek istediğimiz tarikatın İslam’ın değişmez ilkelerini, Ehli Sünnet ve’l-cemaat esaslarını benimsemiş olması gerekir. Yani Kur’an yolunu takip edecek ve Hz. Peygamber’in sünnet çizgisinden ayrılmayacak. İslam’da olmayan, batıl, yanlış ve hurafe şeyler içermeyecek. Böyle olup olmadığını anlamak içinse öncelikle tarikatın incelenmesi,  soruşturulması ve yeterli tahkikatın yapılması  gerekmektedir.

İkinci önemli şart ise şudur: Tarikatın başında olan kişinin alim bir kimse olması. Yani tarikatte müridleri yönlendiren mürşidin sadece tasavvufta değil, tüm dini konularda yeterli bilgisi ve uzmanlığı olması şarttır. Neden? Çünkü bakınız mürşid diyoruz, ne demek mürşid? Yani “doğru, hak yolu gösteren” demek. Şayet doğru yolu gösteren kimsenin alimlik sıfatı bulunmuyorsa insanlara nasıl yol gösterecek ve nasıl irşad edecek, kendisi bilmiyorsa insanlara ne anlatacak, sorularına doğru bir şekilde nasıl cevap vercek, onları neye göre yönlendirecektir. Ne yazık ki zamanımızda bu önemli adaba uyulmaması ve şeyh diye ortaya çıkan kişinin ilmi seviyesine, alim olup olmadığına dikkat edilmemesi nedeniyle işin ehli olmayan kimseler ortaya çıkmakta ve insanları  yanlış  şekilde yönlendirmektedirler. Mürid şeyhin yanlış yaptığını görse dahi müdahale etmemekte “bir bildiği vardır” diyerek yapılan yanlışı kabullenmektedir. Şeyh ise “şeyhe teslimiyet gerekir” diyerek gelebilecek itiraz ve uyarıların önünü kesmektedirler.

Evet, Tarikate girmek isteyenin niyeti iyi olabilir; Allah için bir yere bağlanmak ve bir şeyler yapmak istiyor olabilir. Ama bir şey yaparken yapılanın boşa gitmemesi için doğru olana yapışmalıdır. Ehli olmadığı halde insanların başına geçip, kendilerini şeyh diye ilan edenler iyi tanınmalı, körükörüne arkalarına düşülmemelidir.

Bir tarikatın veya mürşidin şartlara uygun olup olmadığı nasıl anlaşılır? Tabi ki ilmine güvendiğimiz kimselere sorarak, danışarak anlaşılır, güvenilir bir tahkikattan sonra gereken yapılır.

“Şeyhi olmayanın şeyhi şeytandır”, “Bir şeyhe tabi ol, bir tarikate gir de nasıl olursa olsun” gibi asılsız şeylere  kulak verip de rastgele bir tarikate girenleri uyarmalıyız. Müslüman dikkatli olmalı ve kulaktan dolma bilgilere itibar etmemeli, bilerek, araştırarak hareket etmelidir.

NE GÜZEL

Kainattaki sonsuzluğa inat ,bir sonun var olması ne  güzel .

Kaybolurken insan madde aleminde mana ikliminde kurtulması ne güzel.

Ne güzel bir yetimin başını okşamak ve bir güle dokunurken dikenine katlanmak.

Ne güzel ağlamak taşlaşmış kalplerimizle, Filistin de bir çocuğun gözyaşı ile

Var mı gerçekten acının ve ümidin sonu,  rahmet kapısı varken?

Gezerken ruhum aşina sokaklarda aklım ruhumun gerisinde.

Ve kayıp gidiyorken ellerimden zaman, tutunmuşum akan zamana inat köklerimle Rahmana.

Ne güzel bulmak en güzeli, kaybederken bir şeyleri.

              Sizin evveliniz ve âhiriniz, diriniz ve ölünüz, yaşınız ve kurunuz kullarımdan en takvâlısı kalbi gibi olsalar, bu durum benim mülkümde bir sivrisineğin kanadı kadar artış meydana getirmez!..
          Sizin evveliniz ve âhiriniz, diriniz ve ölünüz, yaşınız ve kurunuz en şakî kulun kalbi gibi olsalar (yani hepsi inkârda olsalar), bu durum benim mülkümden bir sivri sineğin kanadı kadar eksiltmez!..
     Sizin evveliniz ve âhiriniz, diriniz ve ölünüz yaşınız ve kurunuz, bir sahada toplansa ve içlerinden her insan ümitleri yettiği kadar istese, her isteyenin istediklerini veririm ve bu benim mülkümden hiçbir şey eksiltmez. Öyle ki içinizden biri denize uğrayıp iğneyi suya daldırıp alsa. Kesinlikle bilin ki BEN sınırsız ihsan ediciyim, varlığın sahibiyim, yüceyim.

DİLEDİĞİMİ YAPARIM!..
Bağışım bir sözdür. Azâb’ım bir sözdür.
Bir şeyin olmasını istersem emrederim, "OL" derim; ve o şey olur!.."
          Nasıl..? Bir şeyler anlatabiliyor mu, bizim yerimiz, haddimiz, gücümüz, irademiz, kudretimiz hakkında bu hadîsi kudsî?..
   Kâinatta dünyadan 1 milyon küsür defa büyük güneşin yeri iğne ucuyla gösterilemezken, gururundan, kendine biçtiği pâyeden yanına yaklaşılmayan insanın yeri acaba daha iyi anlaşılabiliyor mu bu satırlarda?

Evet, bizde, "ALLAH’A RAĞMEN", bir iş yapabilecek potansiyel mevcut mu?!
Hiç şüphesiz, biz herşeyi kader ile yarattık. Bizim emrimiz, bir göz kırpma gibi yalnızca 'bir keredir.' (Kamer Suresi, 49-50)
           Kader, Allah'ın geçmiş ve gelecek tüm olayları "tek bir an" olarak bilmesidir. İnsanların önemli bir bölümü, Allah'ın henüz yaşanmamış olayları önceden nasıl bildiğini sorarlar ve kaderin gerçekliğini anlayamazlar. Oysa "yaşanmamış olaylar" bizim için yaşanmamış olaylardır. Allah ise zamana ve mekana bağımlı değildir, zaten bunları yaratan Kendisi'dir. Allah katında zaman diye bir kavram yoktur. Bu nedenle Allah için geçmiş, gelecek ve şu an hepsi birdir ve hepsi olup bitmiştir.
Allah'ın belirlediği kaderi insanların değiştirmesi mümkün değildir.
Bu, toplumda yaygın olan çarpık bir kader anlayışıdır. Örneğin ölümden dönen bir hasta için "kaderini yendi" gibi cahilce ifadeler kullanılır. Oysa kimse kaderini değiştiremez. Ölümden dönen kişi, kaderinde ölümden dönmesi yazılı olduğu için ölmemiştir. "Kaderimi yendim" diyerek kendilerini aldatanların bu cümleyi söylemeleri ve o psikolojiye girmeleri de yine kaderlerindedir.
        Çünkü kader Allah'ın ilmidir. Tüm zamanı aynı anda bilen ve tüm zamana ve mekana hakim olan Allah için, herşey kaderde yazılmış ve bitmiştir. Allah için zamanın tek olduğunu Kuran'da kullanılan üsluptan da anlarız. Bizim için ölümümüzden sonra yaşanacak bazı olaylar, Kuran'da çoktan olup bitmiş olaylar olarak anlatılır. Allah bizim bağlı olduğumuz izafi zaman boyutuna bağlı değildir. Allah tüm olayları zamansızlıkta dilemiş, insanlar bunları yapmış, tüm bu olaylar yaşanmış ve sonuçlanmıştır.

 (devam edecek)

         Kader konusu İslam dininin en girift konularından biridir. Kader konusunda söylenecek her söze dikkat etmek gerekir. Çünkü imanın şartlarından biri kadere imandır. Kader konusunda yanlış düşünmeleri yüzünden yoldan çıkıp sapıklığa düşen bir çok tarikat olmuştur. Kaderiye tarikatı bunlardan biridir.

Kader nedir?
Bu sorunun kısa bir cevabı yok aslında...
Lügat anlamı açısından : Ölçü, miktar, plân, program, takdir, biçim ve şekil verme demektir.
          Dini açıdan : Cenâb-ı Hakkın, kâinatı ve içindekileri, zamanı, kıyameti, âhiret âlemlerini, yâni bütün mükevvenatı yaratmadan önce bir ölçü ve programa göre takdir etmesidir ve ‘levh-i mahfûz’ denen İlâhî deftere, bilgisayara kaydetmesidir diyebiliriz özet olarak.

         “Kul kendi iradesiyle yolunu çizer ve yaptıklarının neticesine katlanır" şeklinde özetleyebileceğimiz görüşü savunanlara "Kaderiye"ciler denmiştir. ki bunlar hakkında,"Ümmetimin mecûsileridir, kaderiyeciler"şeklinde bir hüküm gelmiştir.
"Kaderiyeciler", "kul kendi kaderini kendi yazar"; görüşünde olanlardır... "Allah" da ötelerden bir yerde; ya da başka bir boyutta oturup, bu boyutta yapılanları seyreden bir varlığın adı herhalde?!...
             Esasen Kur'ân-ı Kerîm baştan sona bu görüşü iptal için sayısız hükümler serdeder.Allah’ın azâmeti, yüceliği, sonsuz varlığı yanında insanın yeri, iradesi, kudreti ve sahip olduğu şeyler nelerdir?!. Kısaca, "ALLAH İsmiyle İşaret Edilen” indinde insan neleri yapacak güce ve iradeye sahiptir.?!
            Evet, yüz milyarlarca ve yüz milyarlarca güneşin birbirlerinden çok büyük uzaklıklarla içinde yüzmekte oldukları kâinatın varedicisi katında, insanın yeri ne?

Buyurun bu konuda bir Hadîs-i Kudsî:
-Rasûlullah salla’llahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu;
Allah azze ve celle şöyle diyor:
"EY kullarım. Hepiniz delâlettesiniz ancak benim hidâyet ettiklerim hâriç. Benden isteyiniz ki sizi hidâyete erdireyim. Hepiniz fakirsiniz, ancak benim zengin ettiğim hariç; benden isteyiniz ki size rızık ihsân edeyim.
Hepiniz günâhkârsınız, ancak benim mağfiret verdiklerim müstesnâdır; içinizden her kim benim bağışlayıcı olduğumu bilir de benden mağfiret dilerse, (günâhlarının büyüklüğüne) aldırış etmeden bağışlarım!..

(DEVAM EDECEK)